Ritueel en nagedachtenis

Want hebben we net in deze tijden waarin tradities vervagen en verdwijnen, net nu geen en nog steeds die nood aan verbinding aan een vorm van ceremonie of ritueel…?

 

Is het niet een collectieve onderbewuste imprint die we als mens meedragen… ?

 

Bij een geboorte, een huwelijk verlangen we om onze vreugde te delen, we willen het van de daken schreeuwen en aan iedereen verkondigen hoe blij we zijn.

 

De nood of de behoefte om verdriet te delen is er bij sommigen van ons evenzeer. Ook het donkere, de moeilijk te dragen emoties en het lijden willen het licht zien, willen erkend worden.

 

Tot nog niet zo lang geleden werden onze dierbare overledenen in huis opgebaard. De dood wordt nu echter geweerd waardoor de angst voor de dood nog groter wordt.

 

Er is een enorme leemte, er rust een taboe op alles wat met diepe intense en kwetsbare beleving te maken heeft.

 

Het is een kunst om te leven, om door te gaan, ook als het moeilijk is, ook als het donker wordt, je meest dierbaren er niet meer zijn waardoor je het vertrouwen in jezelf en het leven soms kwijtraakt.

 

Een ritueel helpt je op deze cruciale weg om op symbolische wijze gevoelens te uiten, periodes in je leven af te sluiten en intenties naar het nieuwe neer te zetten.

Bij leven

Viering van het Leven

 

Een viering bij leven van jouw leven. Een samenkomst met jouw dierbaren waarbij wij fungeren als ceremonieel begeleiders. Dit kan in alle eenvoud op een plek in de natuur, in een kapel of kerk losstaand van je geloofsovertuiging, bij je thuis, in een rusthuis, op een palliatieve dienst of op een plek die voor jou van belang of vertrouwd is. Of je nu een samenzijn in kleine kring verkiest dan wel een grotere bijeenkomst, wij zorgen voor het ingetogen moment: creatie met muziek, poëzie, beeld, een aangepast ritueel, geïnspireerd door jou en afgestemd op jou en je dierbaren.

 

Hierbij kan eventueel ook een digitale getuigenis getoond worden.

Lucia Bertrand Art 3.jpg

Lucia Bertrand

Na het heengaan

Nagedachtenis

 

Na de uitvaart wordt alles stil en de omgeving neigt ernaar om de overledene dood te zwijgen. Dikwijls treedt dan de periode van rauwe rouw in, het gemis is verpletterend. In de katholieke traditie heeft men Allerheiligen en Allerzielen waar de overledenen in hun totaliteit worden herdacht. Men kan ook een eucharistieviering laten opdragen specifiek aan een enkel overleden persoon. Maar veel verder gaat het niet en het is voor velen ontoereikend. Met Levensfries willen wij de nagedachtenis levendig houden en de schreeuw voor erkenning een stem geven. Wij creëren momenten op betekenisvolle plaatsen. Dat kan op de begraafplaats zijn maar eveneens op een plek die belangrijk was voor de overledene, een bos waar ze graag kwam, de vijver waar hij viste, de school die het kind wil herdenken. Dat kan een maand, zes maanden, een jaar,... na het heengaan, of ter gelegenheid van de sterfdag of de verjaardag…. Via een ceremonie met muziek, souvenirs, getuigenissen, poëzie, een ritueel wordt de dierbare opnieuw in het licht gebracht. Ook wat bij leven niet gezegd is of kon gezegd worden, kan op zo’n moment vooralsnog, in levende lijve of eventueel via de digitale getuigenis.

Logo zonder kop-7_edited.jpg

Voorbij het woord is er de stilte. 
En in die stilte een symbool.
En bij het symbool een handeling al dan niet vergezeld door muziek en beeld.
                                                                          

Hieronder kan je een twee minuut durende VRT-nieuwsreportage van 31/10/'21 bekijken, getiteld 'Begraven in lijkwade'. Lucia getuigt hoe ze gedurende drie dagen een dodenwake heeft gehouden bij haar zus Ingrid die werd opgebaard in een rituele lijkwade. De wade "Omhelzing" werd gemaakt door kunstenares Valentine Kempynck. 

Journaliste: Hilde Mertens

Camera: Michaël Devoldere

Klank: Casimir De Kimpe